İnsan mısınız, siz?

Son hızla gelen kamyonetin altında kalıyor o küçücük çocuk... Yere seriliyor.. Ve biz gazeteciliğin utanmaz, arlanmaz şehvetiyle yayınlıyoruz o görüntüleri

Sabahın çok erken saatinde telefonum çaldı. Arayan Türkiye'nin en büyük firmalarından birinin CEO'su... Ama önce bir dost... ''Hayırdır?'' diye açtım, ''Rüyanda beni mi gördün?''''Haberleri dinledin mi?'' diye sordu öfkeli bir sesle... Cevabımı dinlemeden devam etti....
''Yahu Balçiçek Bursa'da bir çocuk, çöp toplarken bir arabanın altında kalmış! Olacak iş mi yani? Senin benim çocuklar yaşında, nasıl pamuklara sarıp büyütüyoruz, niye diğerlerini koruyamıyoruz? Niye sokakta? Niye çöp topluyor?''
Ve o koskoca işadamı gözyaşlarını tutamadı...
Ben zaten değil ''çocuk'', ''ç'' deseniz ağlamaya hazır...
Ez cümle güne acıyla başladık...
Ağır bir acıyla...
*
İşadamı arkadaşımın bahsettiği korkunç olay, merkez Yıldırım ilçesi Anadolu Mahallesi Karlıdağ Caddesi üzerinde meydana gelmiş. Anlatılana göre ağabeyi Murat ile birlikte bir hurda kağıt toplayan 6 yaşındaki Yücel Arı, bir market arabasına topladığı kağıtlarla yolun karşısına geçmek istemiş. Haber aynen şöyleydi: ''Bu sırada 16 AST 12 plakalı bir kamyonetin altında kalan küçük çocuk, kanlar içinde kaldı. Olay yerine çağrılan 112 sağlık ekipleri yaptığı tüm müdahalelere rağmen küçük çocuğu kurtaramadı. Olay yerine gelen 5 çocuk annesi Zübeyde Arı ve baba Yücel Arı ile diğer kardeşleri sinir krizleri geçirdi. Çocuklarına sarılmak isteyen anne Zübeyde Arı ve kardeşlerini polis güçlükle durdurabildi. Anne Arı, çocuğunun yerde yatan cesedi başında oturup uzun süre gözyaşı döktü. Küçük çocuğun cesedi, otopsi için Adli Tıp Kurumu morguna kaldırıldı. Araç sürücüsü gözaltına alındı. Kazayla ilgili soruşturma başlatıldı.''
Ne sıradan, ne duygusuz nasıl öylesine bir haber değil mi?
Erken konuşmuşum, çok ama çok erken düşünmüşüm maalesef...
Haberin altında şöyle bir link vardı;
''Hurda kağıt toplayan 6 yaşındaki çocuğun ölümü kameraya böyle yansıdı''
Okuduğum anda kulaklarım çınlamaya başladı. Nasıl bir gürültü, bağırsalar duymam durumu...
Koymuş olamazlar dedim. Yok hiç kimse böylesine bir anın görüntüsünü kimseyle paylaşmaz! Ölüm bu be! Üstelik 6 yaşında bir çocuğun ölümü...
''İnsan olan yapmaz, o anda kesmişlerdir canım falan'' diye söylenerek, gazeteci meraklılığıyla linke girdim, hay girmez olaydım, hay gazeteci falan değil de biraz insan olaydım da bir fazla seyir kazandırmasaydım o siteye...
İnsanlığımdan utandım!
Içimizde biraz kaldıysa elbet!
Son hızla üzerine gelen bir kamyonetin altında kalıyor o küçücük çocuk... Yere seriliyor... Öylece yatıyor... Ve biz gazeteciliğin utanmaz arlanmaz şehvetiyle öylece yayınlıyoruz o görüntüleri...
Yücel'in o hali, fotoğrafı gözümün önünden gitmiyor özellikle şanslı azınlıktan oğluma baktıkça...
Yücel bu hayattan giderken bizlere onca soru bıraktı ve ben kusura bakmayın sormaya kararlıyım...
''Niye çocuklarımızı koruyamıyoruz?''la başlayalım mı?
*
Sokaklarda hurda toplayan, ayakkabı boyayan, mezarlıklarda kabirlere su taşıyan, trafikte arabanızı temizlemeye çalışan, dilenen, limon, mendil satan.... Hiç mi rastlamadınız? Rastladınız değil mi? Ee? Hiç mi umursamadınız? Umursamadık belki de, uzak durduk, kenara çekildik, ''Aman bize bulaşmasın'' dedik, ara sıra para bile verdik...
Peki siz İstanbul'da her gün 26 çocuğun kayıp olduğunu biliyor musunuz?
Pazar pazar keyfinizi mi kaçırdım?
Bir süre daha kaçırmaya niyetliyim...
Çünkü çocuklar bizim geleceğimiz ve çocuklarımız korumak zorundayız..
Sadece evimizde olanları değil....
(Devam edeceğim..)


Balçiçek İlter/TÜRKİYE GAZETESİ