Melekleri niçin göremiyorum

Ahmed-i Bîcan ve Muhammed-i Bîcan (rahmetullahi teala aleyhim ecmain)... İki nur membaı kardeş Gelibolu’da medfunlar...

Ahmed-i Bîcan ve Muhammed-i Bîcan (rahmetullahi teala aleyhim ecmain)... İki nur membaı kardeş Gelibolu’da medfunlar...
Muhammed-i Bîcan kürsülere çıkmakta; nur dudaklardan inci mercan saçılmakta... Dinleyenler hâlden hâle girmekte sohbetinde...
Kardeşi Ahmed de ilmini ilerletme derdinde... Bir gün annesine yalvarır âdeta...
- Anneciğim, ne olur abim izin versin. Bir gün de ben halka vaaz edeyim. Ve o gün vaaza gelmesin, zira ilmi çok, o varken heyecanlanırım...
Annesi kabul eder ve büyük oğluna ricacı olur. Muhammed-i Bîcan hazretleri de kabul eder.
Ahmed o gün Allahü teâlânın rızasını talep ederek ilk vaazına başlar. Ter içinde vaazın sonuna yaklaşır ki, abisi kapıda belirir... Muhammed-i Bîcan şöyle bir cemaate bakar; tebessüm eder ve çıkar gider.
Vaaz sonrası Ahmed-i Bîcan çok üzülür. Doğruca annesine koşturur. - Anneciğim, abim vaazın sonunda mescide geldi. Güldü, galiba ben yanlış bir şey söyledim de bana güldü...
Annesi durumu oğluna iletir. Cevap sarsıcıdır... - Anneciğim ne hatası, baktım ki cemaat saf saf olmuş... Saflar arasında da melekler saf olmuş kardeşimin sohbetini dinliyorlar. Buna sevincimden tebessüm ettim...
Anne müjdeli haberi Ahmed’ine ulaştırır... Ama Ahmed-i Bîcan hazretleri, “Peki ben niye melekleri göremedim” diye sorar annesine...
Kadıncağız cevap verir ki ne cevap; “Oğlum o konuda da suç galiba bende... Bir gün namaz kılıyordum. Sen ise kundaktaydın... Ağlamaya başladın. Komşu kadın acıkmış olacağını düşünüp gelip hemen seni emzirmeye başladı... Biz helal lokma yerdik ama o komşunun yedikleri şüpheli lokmalardı... Namazı bitirip, koşup seni onun kucağından alana kadar birkaç damla süt yutmuş oldun. İşte o sebeple melekleri göremiyorsun...”
Ömer Çetin Engin
(İlahiyatçı Yazar)