Sinemada bu hafta | 25 Şubat | Türkiye Gazetesi

Mektuplaşmalarla dolu girift bir sevgi üçgeninin işlendiği “Cyrano”, adapte edildiği klasik oyuna “zamanın ruhunu” zerk ediyor.

Kaydet

MURAT ÖZTEKİN

“Romeo ve Juliet”i herkes bilir ama Fransız yazar Edmond Rostand’ın “Cyrano de Bergerac” adlı tiyatro oyunu, ondan eksik bir romantik dram değildir... Eserin merkezinde bir şövalyenin karşılıksız sevgisiyle meydana gelen girift bir aşk üçgeni vardır. 1897’de yayınlanan bu metin, Gérard Depardieu’nün filmi başta olmak üzere çok defa sinemaya taşınmıştır.

Şimdi oyun, daha evvel “Aşk ve Gurur” ile “Anna Karenina” eserlerini sinema taşıyan edebiyat meraklısı yönetmen Joe Wright tarafından yeni bir üslupla tekrar seyircinin önüne getiriliyor. “Cyrano” adlı müzikal filmin oyuncu kadrosunda ise Peter Dinklage, Haley Bennett, Kelvin Harrison Jr., Ben Mendelsohn ve Bashir Salahuddin gibi isimler bir araya geliyor.

Filmde sıcak bir renk paletiyle meydana getirilen sinematografinin yanında yavaş bir tempo var.

HARP ZAMANLARINDA AŞK

1640 ile 1712 arasındaki hayalî bir devirde geçen hikâye, bir harbi arka plana almasıyla bugün Ukrayna’daki işgal vesilesiyle yaşadığımız duygularla -tesadüfi bir şekilde- irtibat kuruyor. Güzelliğiyle nam salmış soylu bir kız olan Roxanne, maddi sıkıntıda olduğu için Dük Guiche’yle yakınlık kurmak mecburiyetinde kalıyor. Hizmetçisi ona harp zamanlarında bazı şeylerin tolere edilebileceğini söylüyor; aşkın çocuksu ve geçici bir şey olduğunu anlatıyor. Ama Roxanne, çocukluğundan beri kendisinin gizli âşığı olan cüce şövalye Cyrano’nun emrindeki asker Christian’a gönlünü kaptırıyor. Üstelik Roxanne, askeri ile kendisini tanıştırması için gizli âşığı şövalye Cyrano’dan yardım istiyor. Duygusal adam, yine de sevdiğinin talebini geri çevirmiyor...

Derken Christian ile genç kız arasında bir mektuplaşma başlıyor. Fakat mektupları yazan genç asker değil, gizli âşık Cyrano oluyor... Böylece “ruh” ve “beden” ayrı bir şekilde gelişen, içinden çıkılmaz bir “oyun” meydana geliyor...

EN HÜZÜNLÜ ADAPTASYON

Yönetmen Wright, filmle “Cyrano de Bergerac” oyununun hiç olmadığı kadar hüzünlü bir adaptasyonunu meyana getiriyor. Ses, koreografi ve mısraların birbirine karıştığı eser, “kendini açmama” hâli üzerinden seyircinin hislerine tesir etmeyi başarıyor.

ZAMANA DOKUNUŞLAR

Tabii yönetmen Wright, “zamanın ruhunu” da esere zerk etmeyi ihmal etmiyor. En büyük değişikliklerden biri asıl metinde burnu büyük olan Cyrano’nun bir cüce şeklinde tasvir edilmesi oluyor. Sanki “Game of Thrones”la akıllara kazınan Peter Dinklage’ın başrole alınması buna sebep oluyor. Ancak Dinklage, fiziği ve oyunculuğuyla esere yeni bir ruh katsa da, onun üzerinden çizilen “meydanlarda kahramanlaşmış savaşçı” portresi çok sırıtıyor. Cyrano karakteri, en başta tiyatro basan kibirli bir budala gibi resmedilirken, bir anda romantik bir şekilde karşımıza çıkıyor. Garip! Tabii “zamanın ruhu” boyla sınırlı kalmıyor. Feminist dokunuşlar ve “isyankâr”, sert mesajlar da aynı refleksle esere dâhil oluyor.

Yönetmenin “aşka yazılan bir aşk mektubu” diye anlattığı ve bilindik manada müzikal bir eser olmaktan uzak “Cyrano”, birtakım eksikliklerine rağmen, klasik bir eserden orijinal taraflar çıkarabiliyor. İdeolojik “dokunuşlar” müstesna!

‘BENİ SEVENLER LİSTESİ’

DUMAN ALTI HAYATLAR

Meşhur simaların semti Cihangir, 2013 yılında bir uyuşturucu operasyonuyla sarsılmış, birçok tanıdık oyuncu gözaltına alınmıştı. Bazı oyuncular “Satıcı değil, içiciyiz” diyerek hapse girmekten kurtulmuştu. Daha sonra semtte benzer uyuşturucu operasyonları da yapıldı. Böylece bütün Türkiye öğrendi ki; özenilen ışıltılı hayatlar “duman altıydı”…

Genç yönetmen Emre Erdoğdu, son eseri “Beni Sevenler Listesi”nde işte bu hadiseleri hatırlatacak bir hikâye sunuyor. Ancak filmin odak noktasında meşhurlara uyuşturucu temin ederek “arkadaşlık” kuran Yılmaz isimli elit bir torbacının duygusal hikâyesi var. Halil Babür, Hayal Köseoğlu, Ahmet Rıfat Şungar, Sermet Yeşil ve Nazlı Bulum gibi isimlerin yanı sıra yönetmen Onur Ünlü de eserde rol alıyor. Filmin ortak yapımcılarından biri ise Hazar Ergüçlü...

“DOST TORBACI” YILMAZ

Filmde geçen hikâye ise şöyle: “Bağcılar çocuğu” olan Yılmaz, setlerde çalışırken yakınlaştığı ünlülere torbacı olur. Böylelikle asla girmeyeceği evlere girer, yıldızlarla “arkadaşlıklar” kurmaya başlar. Tabii, her akşam başka bir meşhur sinemacını evinde takılır hatta senaryolarını okuyup onlara akıl bile verir. Zira o, uyuşturucuyla yaşadığını zanneden ruhların her şeyidir. Ancak hâl, böyle devam etmez! Şehirde uyuşturucu operasyonları artıp zehir nakil kanalları tıkanınca, Yılmaz bir boşluğun içerisine düşer. Korktuğu sadece para kaybetmek de değildir. Çünkü uyuşturucu sayesinde içine girdiği dünyadan da kovulacaktır. Sevilme paranoyasıyla çırpınan torbacı, olmadık belaların içerisine düşer…

SAHTEDOSTLUKLARA AYNA

Genç yönetmen Erdoğdu, eserde eksikliklerine rağmen realist bir torbacı karakteri meydana getiriyor ve onun sevgi bağımlılığını enteresan bir hikâyenin ateşini fitillemek için kullanıyor. Böylece modern dünyanın sahte dostluklarına siyah beyaz bir ayna tutuluyor. Her ne kadar filmin odak noktası farklı olsa da arka planda “ışıltılı hayatlara” dair merak uyandırıcı ve detaylı tablolar çiziliyor
Fakat seyirciyi rahatsız edecek diyaloglarla dolu filmde; hem senaryo hem de oyunculuk noktasında “çiğ” kalan taraflar da oluyor. Bu sebeple zaman zaman seyircide istenen duygu meydana getirilemiyor. Yönetmenin eseri siyah beyaz çekmesinin de anlatım dünyasına kattığı çok bir şey olmuyor.